مرا در قبر سياهي بگذاريد تا همه بدانند در سياهي ترين تاريکي ها جان باخته ام.

هر گاه در جاي قبر من ترديد داشتيد قطعه سنگي را از کوه بغلتانيد هر جا آرام گرفت بدانيد آنجا قبر من است.

دستانم را از تابوت بيرون بگذاريد تا همه بدانند به آنچه خواستم نرسيدم.

چشمانم را باز بگذاريد تا همه بدانند تا آخرين لحظه چشم انتظار مانده ام.

موهايم را پريشان بگذاريد تا همه بدانند در اين دنيا هيچ اميد و آرزويي نداشتم.

بوته گلي وحشي در تابوتم بگذاريد تا به جاي معشوقم همراهم باشد.

تکه يخي روي قلبم بگذاريد تا با تابش آفتاب،آب شود و به جاي عزيزم برايم بگريد.

اعتمادي است که بر مردم دنيا کردم

خدایم..... خدایم.....

آه ای خدایم

صدایت می زنم بشنو صدایم

شکنجه گاه این دنیا جایم

به جرم زندگی این شد سزایم

آه ای خدایم

بشنو صدایم

مرا بگذار با این ماجرایم

نمی پرسم چرا این شد سزایم

آه ای خدایم

بشنو صدایم

گلویم مانده از فریاد و فریاد

ندارد کس غم مرگ صدا را

به بغض در قفس پیچیده سایم

به گل های به خون غلطیده سایم

به مادر سوگوار جاودانه

که داغ نوجوان غم دیده سوگند

خدایا حادثه در انتظارست

به هر سو باد وحشی در گذارست

به فکر قتل عام لاله ها باش

که خواب گل به گل کاووس خواب است

خدایم..... خدایم.....

ای پناه لحظه هایم

صدایت می زنم تا گریه هایم

صدایت می زنم بشنو صدایم

الهی در شب قبرم بسوزان

ولی محتاج نامردان نگردان

الهی کیفرم را می پذیرم

که اصل و ذات خود را پس بگیرم

کمک کن که با نا حق نسازم

برای عشق و آزادی بمیرم

خدایم..... خدایم.....

ای پناه لحظه هایم

صدایت می زنم تا گریه هایم

صدایت می زنم بشنو صدایم.

سبزه بر سنگ نروید چه گنه باران را.....

وقتی که دل از آتش عشق پر می شود ناگزیر عقل از کوه بودن به پوچی.. ای خدا پوچی را که گفته با عشق

بسنجند زیرا که عقل از سرزمین خستگی هست و عشق از سرزمین پرکاری ولی افسوس که همه عاشقی

را دیوانگی و عارف بودن را مستی و عالم بودن را هستی دانند.

خدا نمی گوید گریه کن گوید بخوان مرا ولی عشق خواندن را از بر است و فقط گریه می خواهد زیرا که

عشق را گریه آرام می کند پس خستگی دل نیازی به محبت ندارد زیرا اندرون دل عشق پرورش می یابد و

عشق هم که درمانی جز گریه و رسیدن به معشوق را طلب نیست پس کاش جهان همه پوچی بود.

خدا وندا..........!

اگر روزي بشر گردي

زحال بندگانت با خبر گردي

پشيمان مي شدي از قصه خلقت

از اينجا از آنجا بودنت !


خداوندا............!

اگر روزي ز عرش خود به زير آيي

لباس فقر به تن داري

براي لقمه ي ناني

غرورت را به زير پاي نا مردان فرو ريزي

زمين و آسمان را کفر مي گويي............!؟ نمي گويي؟

خداوندا.........................

اگر با مردم آميزي

شتابان در پي روزي

ز پيشاني عرق ريزي

شب آزرده ودل خسته

تهي دست و زبان بسته

به سوي خانه باز آيي

زمين آسمان را کفر مي گويي............ نمي گويي؟


خدا وندا..............!

اگر در ظهرگرماگير تابستان

تن خود را به زير سايه ي ديواري بسپاري

لبت را بر كاسه ي مسي قير اندود بگذاري

و قدري آن طرف ترکاخ هاي مرمرين بيني

واعصا بت براي سکه اي اين سو و آن سودر روان باشد

و شايد هر رهگذر هم از درونت با خبر باشد

زمين و آسمان را کفر مي گويي........؟ نمي گويي؟

خدايا خالقا بس کن جنايت را تو ظلمت را........!

تو خود سلطان تبعيضي

تو خود يک فتنه انگيزي

اگر در روز خلقت مست نمي کردي

يکي را همچون من بدبخت

يکي را بي دليل آقا نمي کردي

جهاني را چنين غوغا نمي کردي

دگر فرياد ها در سينه ي تنگم نمي گنجد

دگر آهم نمي گيرد

دگر اين سازها شادم نمي سازد

دگر از فرط مي نوشي مي هم مستي نمي بخشد

دگر در جام چشمم باده شادي نمي رقصد.....

نه دست گرم نجوائي به گوشم پنجه مي سايد.......

نه سنگ سينه ي غم چنگ صدها ناله مي کوبد............

اگر فريادهايي از دل ديوانه برخيزد

براي نا مرادي هاي دل باشد

خدايا گنبد صياد يعني چه ؟

فروزان اختران ثابت سيار يعني چه ؟

اگر عدل است اين پس ظلم ناهنجار يعني چه؟

به حدي درد تنهايي دلم را رنج مي دارد

که با آواي دل خواهم کشم فرياد و برگويم

خدايي که فغان آتشينم در دل سرد او بي اثر باشد خدا نيست ؟!

اگه يكي رو ديدي كه وقتي داري رد ميشي بر ميگرده نگات ميكنه، بدون

براش مهمی...

 اگه يكي رو ديدي كه وقتي داري مي افتي برميگرده با عجله مياد به

سمتت، بدون براش عزيزي...

اگه يكي رو ديدي كه وقتي داري مي خندي برميگرده نگات ميكنه، بدون

براش قشنگي...

اگه يكي رو ديدي كه وقتي داري گريه ميكني باهات اشك ميريزه، بدون

دوستت داره...

زمان:

 طولانی می شود برای کسانی که غصه دارند،

کوتاه می شود برای کسانی که شاد هستند،

دیر می گذرد برای کسانی که منتظر هستند،

زود می گذرد برای کسانی که عجله دارند،

و اما...

اما ابدی می شود برای کسانی که عاشق هستند.

گاه با خود می اندیشم

خبر مرگ مرا با  تو چه کس  می گوید؟!

آن زمان که خبر مرگ مرا از کسی می شنوی

 کاشکی می دیدم روی تو را

                                          شانه بالا زدنت را بی قید

                                           و تکان دادن دستت که مهم نیست زیاد

                                           و تکان دادن سر را که عجب!عاقبت مرد

                                           من به خود می گویم:  چه کسی باور کرد

•می دونی ؟

•یه اتاق باشه ..... گرم گرم .... روشن روشن تو باشی منم باشم

•کف اتاق سنگ باشه.. سنگ سفید..تو منو بغل کردی که نترسم که سردم نشه نلرزم

•می دونی ؟

•تو منو بغل کردی طوری که تکیه دادی به دیوارپاهاتم دراز کردی...منم اومدم نشستم جلوت

•بهت تکیه دادمدو تو دستاتو دور من حلقه کردی بهت میگم چشماتو می بندی؟...می گی : آره و چشماتو می بندی .بهت می گم : قصه می گی تو گوشم ؟می گی : آره

•و شروع می کنی به قصه گفتن تو گوشم آروم آروم.......قصه می گی

• یک عالمه قصه بلندو طولانی که هیچ وقت تموم نمی شه

• می دونی ؟

•می خوام رگ بزنم رگ خودمومچ دست چپمو...یه حرکت سریع.. یه ضربه عمیق بلدی که ؟نه وای !!! تو که نمی بینیو نمی دونی که می خوام رگمو بزن

•تو چشماتو بستی نمی بینی .....

• من تیغ و از جیبم در میارم.... نمی بینی که سریع می برم

•نمی بینی که خون فواره می کنه... روی سنگای سفید

•نمی بینی که دستم می سوزهو لبم و گاز می گیرم که نگم آآخ که تو چشماتو باز نکنی و منو نبینی 

•تو داری قصه می گی ...

چون عاشق معشوق را ببیند اضطرابی در وی پیدا شود، زیرا که هستی او عاریتی ست و روی در

قبله ی نیستی دارد. وجود او در وجد مضطرب شود تا با حقیقت کار نشیند، و هنوز تمام پخته نیست، چون

تمام پخته شود در التقا از خود غایب شود، زیرا که چون عاشق پخته شد در عشق و عشق نهاد او بگشاد،

چون طلایه ی وصال پیدا شود وجود او رخت بربندد به قدر پختگی او در کار.

آورده اند که اهل قبیله ی مجنون گرد آمدند و به قوم لیلی گفتند: "این مرد از عشق هلاک خواهد شد، چه

زیان دارد اگر یکبار دستوری باشد تا او لیلی را ببیند؟"

گفتند: "ما را از این معنی هیچ بخلی نیست، ولیکن مجنون خود تاب دیدار او ندارد."

مجنون را بیاوردند و در خرگاه لیلی برگرفتند. هنوز سایه ی لیلی پیدا نگشته بود که مجنون را مجنوز در

بایست گفتن. بر خاک در پست شد. گفتند: "ما گفتیم که او طاقت دیدار او ندارد!" اینجا بود که با خاک سر

کوی او کاری دارد.

گر می ندهد هجر به وصلت بارم            با خاک سر کوی تو کاری دارم

زیرا که از او قوت تواند خورد در هستی علم، اما از حقیقت وصال قوت نتواند خورد که اوئی او بنماند.

(احمد غزالی، سوانح العشاق)